Το πιο συχνά χρησιμοποιούμενο υλικό για τον επεμβατικό εμβολισμό των ενδοκρανιακών ανευρυσμάτων είναι ένα αποσπώμενο πηνίο, το οποίο είναι ένα μαλακό σύρμα από πλατίνα. Κατά τη διαδικασία εμβολισμού, ένας μικροκαθετήρας εισάγεται στην κοιλότητα του ανευρύσματος και στη συνέχεια χρησιμοποιείται μια ράβδος ώθησης για να ωθήσει το αποσπώμενο πηνίο στην κοιλότητα του ανευρύσματος μέσω του μικροκαθετήρα.
Επί του παρόντος, υπάρχουν τέσσερις κύριοι τρόποι για αποσπώμενα πηνία: απελευθέρωση θερμού τήγματος, ηλεκτρολυτική απελευθέρωση, μηχανική απελευθέρωση και υδρολυτική απελευθέρωση. Μεταξύ αυτών, η ηλεκτρολυτική απελευθέρωση είναι η πιο μακροχρόνια ανεπτυγμένη μέθοδος απελευθέρωσης. Ωστόσο, δεδομένου ότι τα μεταλλικά σύρματα που χρησιμοποιούνται για την ηλεκτρολυτική απελευθέρωση είναι κυρίως κατασκευασμένα από ανοξείδωτο χάλυβα, χρειάζεται πολύς χρόνος για την πλήρη απελευθέρωση και η πιθανότητα προβλημάτων όπως η αποτυχία απελευθέρωσης είναι υψηλή. Η απόδοση και η σταθερότητα απελευθέρωσης είναι χαμηλές και δεν μπορεί να επιτευχθεί το ιδανικό σταθερό και αποτελεσματικό αποτέλεσμα απελευθέρωσης. Ως εκ τούτου, άλλες μέθοδοι απελευθέρωσης έχουν αναπτυχθεί αργότερα.
Η ηλεκτρολυτική απελευθέρωση του αποσπώμενου πηνίου γενικά περιλαμβάνει τα θετικά και αρνητικά ηλεκτρόδια της συσκευής απελευθέρωσης που εισέρχονται στο ανθρώπινο αίμα μέσω μεταλλικών ράβδων ή μεταλλικών βελόνων αντίστοιχα και στη συνέχεια ενεργοποιούν το σώμα. Το μεταλλικό σύρμα που χρησιμοποιείται για τη σύνδεση του αποσπώμενου πηνίου με τη θετική μεταλλική ράβδο ηλεκτρολύεται στο αίμα για να γίνει μεταλλικά ιόντα και στη συνέχεια το μεταλλικό σύρμα σπάει, επιτυγχάνοντας το αποτέλεσμα απελευθέρωσης. Το μειονέκτημα είναι ότι αφού κρυώσει η ηλεκτρική συγκόλληση, το τμήμα συγκόλλησης θα είναι ανομοιόμορφο, γεγονός που μπορεί εύκολα να δημιουργήσει υψηλότερη τάση, καθιστώντας δύσκολο τον έλεγχο του χρόνου που απαιτείται για την απελευθέρωση των αποσπώμενων πηνίων από τον μικροκαθετήρα.
Το αποσπώμενο πηνίο απελευθέρωσης θερμής τήξης επιτυγχάνεται με την τήξη του τμήματος σύνδεσης μεταξύ της ράβδου ώθησης και του αποσπώμενου πηνίου μέσω του πηνίου θέρμανσης και το αποσπώμενο πηνίο απελευθερώνεται με την τήξη της θερμικής ασφάλειας όταν η θερμότητα φτάσει σε ένα ορισμένο επίπεδο. Αυτή η μέθοδος απαιτεί την εισαγωγή ρεύματος, καλωδίων, ηλεκτροδίων κ.λπ., και κατά τη διάρκεια της θερμής τήξης θα δημιουργηθεί καπνός, ο οποίος μπορεί να προκαλέσει τοπική βλάβη στο ανθρώπινο σώμα.
Η μηχανική απελευθέρωση του αποσπώμενου πηνίου επιτυγχάνεται μέσω ειδικής μηχανικής κατασκευής και συσκευής λειτουργίας. Η τρέχουσα μέθοδος κύριας ροής είναι ο τύπος δακτυλίου, δηλαδή χρησιμοποιείται μια κινητή μπιέλα με σφαιρικό άκρο και το άκρο της κεφαλής συνδέεται με το αποσπώμενο πηνίο. Το καλώδιο απελευθέρωσης και η κινητή ράβδος σύνδεσης συναρμολογούνται και τοποθετούνται στον καθετήρα παροχής μαζί, και το αποσπώμενο πηνίο απελευθερώνεται αφαιρώντας το σύρμα απελευθέρωσης.
Το σύστημα απελευθέρωσης υδρολυτικού πηνίου αποτελείται από έναν εγχυτήρα υψηλής πίεσης, έναν σωλήνα παροχής πηνίου και ένα πηνίο γυμνού πλατίνας. Το πηνίο απελευθερώνεται με έγχυση διαλύτη στο σωλήνα παροχής για να διαλυθεί.