Το stent retriever με καθετήρα αναρρόφησης, γνωστό και ως μηχανική θρομβεκτομή, είναι μια ιατρική διαδικασία που χρησιμοποιείται για τη θεραπεία ασθενών που έχουν υποφέρει από οξύ ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Το εγκεφαλικό επεισόδιο είναι μια σοβαρή ιατρική έκτακτη ανάγκη που μπορεί να αφήσει ασθενείς με μακροχρόνιες αναπηρίες ή ακόμα και θάνατο. Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι εγκεφαλικού επεισοδίου: το ισχαιμικό και το αιμορραγικό. Το ισχαιμικό εγκεφαλικό προκαλείται από μπλοκαρίσματα στα αιμοφόρα αγγεία που στερούν τον εγκέφαλο από οξυγόνο και θρεπτικά συστατικά, ενώ το αιμορραγικό εγκεφαλικό προκαλείται από αιμορραγία στον εγκέφαλο. Το οξύ ισχαιμικό εγκεφαλικό είναι ο πιο κοινός τύπος εγκεφαλικού επεισοδίου, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 87 τοις εκατό όλων των περιπτώσεων.
Η τυπική θεραπεία για το οξύ ισχαιμικό εγκεφαλικό είναι ο ενδοφλέβιος ενεργοποιητής πλασμινογόνου ιστού (tPA), ο οποίος μπορεί να διαλύσει θρόμβους αίματος και να αποκαταστήσει τη ροή του αίματος. Ωστόσο, η αποτελεσματικότητα του tPA περιορίζεται στις πρώτες λίγες ώρες μετά την έναρξη του εγκεφαλικού επεισοδίου και ένας σημαντικός αριθμός ασθενών δεν ανταποκρίνεται σε αυτή τη θεραπεία. Τα τελευταία χρόνια, μια νέα τεχνική που ονομάζεται μηχανική θρομβεκτομή έχει εμφανιστεί ως μια πολλά υποσχόμενη εναλλακτική λύση για ασθενείς με οξύ ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο που δεν είναι κατάλληλοι ή απέτυχαν να ανταποκριθούν στη θεραπεία με tPA.
Η μηχανική θρομβεκτομή περιλαμβάνει τη χρήση ενός stent retriever με καθετήρα αναρρόφησης για την αφαίρεση θρόμβων αίματος από αποφρακτικά αιμοφόρα αγγεία στον εγκέφαλο. Το stent retriever είναι μια συσκευή που αποτελείται από ένα σωλήνα συρμάτινου πλέγματος που αναπτύσσεται στην προσβεβλημένη αρτηρία, επιτρέποντας στον θρόμβο να παγιδευτεί και να αφαιρεθεί κατά την ανάκτηση της συσκευής. Ο καθετήρας αναρρόφησης χρησιμοποιείται για την αναρρόφηση του θρόμβου έξω από την αρτηρία.
Η διαδικασία γενικά εκτελείται υπό καταστολή ή γενική αναισθησία. Ένας καθετήρας εισάγεται στη μηριαία αρτηρία στη βουβωνική χώρα και βιδώνεται μέχρι την προσβεβλημένη αρτηρία στον εγκέφαλο υπό την καθοδήγηση ακτίνων Χ. Μόλις το stent retriever αναπτυχθεί μέσα στον θρόμβο, η συσκευή τραβιέται απαλά προς τα πίσω για να αφαιρεθεί ο θρόμβος από την αρτηρία. Ο καθετήρας αναρρόφησης στη συνέχεια εισάγεται για αναρρόφηση του θρόμβου έξω από την αρτηρία και σε έναν σάκο συλλογής για ανάλυση.
Το stent retriever με καθετήρα αναρρόφησης είναι μια σχετικά νέα τεχνολογία που έχει βελτιωθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια. Οι αρχικές συσκευές που χρησιμοποιήθηκαν στη μηχανική θρομβεκτομή ήταν λιγότερο αποτελεσματικές από την τρέχουσα γενιά συσκευών. Ωστόσο, χάρη στην πρόοδο της τεχνολογίας και της μηχανικής, τα τελευταία stent retriever έχουν υψηλότερα ποσοστά αποτελεσματικότητας και χαμηλότερα ποσοστά επιπλοκών.
Μία από τις σημαντικές εξελίξεις στην τεχνολογία stent retriever είναι η χρήση ενός αυτοδιαστελλόμενου stent retriever. Σε αντίθεση με τις συσκευές παλαιότερης γενιάς, οι οποίες απαιτούσαν χειροκίνητο χειρισμό του stent, τα αυτοδιαστελλόμενα stent retriever μπορούν να αναπτυχθούν με ελάχιστη δύναμη και χωρίς την ανάγκη χειροκίνητου χειρισμού. Αυτό σημαίνει ότι το stent μπορεί να αναπτυχθεί πιο γρήγορα, μειώνοντας τον χρόνο ολοκλήρωσης της διαδικασίας.
Υπάρχει ένας αυξανόμενος όγκος ερευνών που υποστηρίζουν τη χρήση stent retriever με καθετήρα αναρρόφησης για οξύ ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο. Μια πρόσφατη μετα-ανάλυση τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών διαπίστωσε ότι η μηχανική θρομβεκτομή με stent retriever είναι πιο αποτελεσματική από την τυπική ιατρική περίθαλψη μόνη της στη βελτίωση των κλινικών αποτελεσμάτων, στη μείωση της θνησιμότητας και στην επίτευξη καλών λειτουργικών αποτελεσμάτων (Goyal et al., 2016).
Επιπλέον, μια δοκιμή που δημοσιεύτηκε στο The New England Journal of Medicine έδειξε ότι η μηχανική θρομβεκτομή με stent retriever εντός 6 ωρών από την έναρξη των συμπτωμάτων του εγκεφαλικού σχετίζεται με καλύτερα αποτελέσματα από τη θεραπεία με tPA μόνο (Nogueira et al., 2018). Ωστόσο, η έρευνα βρίσκεται σε εξέλιξη για τον προσδιορισμό του βέλτιστου χρονικού παραθύρου για παρέμβαση και των βέλτιστων κριτηρίων επιλογής για τους ασθενείς.